blog

[32/80] Werkt een 30 urige werkweek?

In 2016 en 2017 is in de gezondheidszorg in Zweden geëxperimenteerd met een werkweek van 30 uur. Medewerkers draaiden shifts van zes in plaats van acht uur, voor hetzelfde salaris.

Het resultaat: Een lager ziekteverzuim, meer initiatief van medewerkers tijdens hun werk, en een toename van het werkplezier. De kritiek: Het kost extra geld, en is daarom op de lange termijn niet rendabel.

Maar is een (te) hoge werkdruk op de lange termijn wel rendabel?

Inmiddels ben ik mijn eigen CEO. En ook al draai ik geen shifts, heb ik geen manager en bepaal ik grotendeels zelf mijn dagen — buiten lezingen en afspraken met klanten om. Bestaat er één grote maar: Er is altijd wel iets te doen. Gelukkig (of helaas), zijn mijn laptop en telefoon altijd bij de hand. Het is daarom makkelijk om altijd aan het werk te zijn.

Tijd voor een experiment: Een werkweek van 30 uur.

Niet omdat ik per se kamp met een te hoge werkdruk, maar omdat ik nieuwsgierig ben wat het voor me doet. Helpt het prioriteit te stellen? Minder reactief te zijn? Kun je door minder te doen, juist meer gedaan krijgen? En kan ik afscheid nemen van het ‘altijd bezig, nooit klaar’ gevoel? Of ontdek ik juist dat het ontbreken van een werk-prive balans me wel ligt?

Ooit deed ik in loondienst mijn full time baan in 10 uur per week. Dat ging prima, en heeft me veel gebracht. Maar iedereen weet: resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Daarbij, het doel van dit experiment is niet te bewijzen dát een 30 urige werkweek werkt (ja, ja, woordspeling..), maar vanuit nieuwsgierigheid te ontdekken óf het werkt.

Updates of meedoen?

Kortom, een werkweek van 30 uur. Kan het? Bevalt het? En wat levert het op? Als je mee wilt doen, laat je het me weten? Of volg het experiment via LinkedIn en Instagram.

Wat je elke dag doet

Je wordt niet dik tussen kerst en oud & nieuw. Je wordt dik tussen oud & nieuw en kerst.

Deze gevleugelde uitspraak is van Michael Kortekaas.

Het gaat niet om die ene (twee, of zelfs drie) uitschieters. Het gaat om wat je consequent doet.

Ook word je niet fit door één keer 16 uur naar de sportschool te gaan. Dat is onmogelijk. Fitter worden doe je door consequent een aantal keer per week te bewegen. De opeenstapeling van je consequente gedrag, maakt dat je met de tijd fitter wordt.

Klinkt logisch, blijft lastig.

En dit principe gaat op voor het meeste waar je structureel beter in wilt worden. Een betere leider. Helder leren communiceren. Minder klagen. Voortreffelijk leren koken.

Niet sporadisch een keer per maand. Het liefst elke dag. Ook als je geen zin hebt. Of als het regent. Want als je elke keer op komt dagen, word je vanzelf beter.

Een probleem; Je kunt alles, maar niet tegelijk. Dus waar je elke dag structureel aan kunt werken, ook. De echte uitdaging is daarom de keuze waar je je op toelegt:

Wat is voor jou essentieel, en doe je elke dag?

Wat is niet essentieel, en doe je niet?

Want als je dat weet, wordt structureel blijven opdagen je belangrijkste gewoonte.

[30/80] Over doelen stellen en de top bereiken (in Wales)

Elke zondagochtend sta ik om tien over acht op de parkeerplaats van het plaatselijke pannenkoekenhuis. Daar verzamelen ik en mijn hardloopvrienden. Zomer, winter, herfst en lente. Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding. Een groep mannen (en een dame) die lange tijd een ding gemeen hadden—de zondagochtend—maar langzaam vrienden zijn geworden. 

We hebben een app-groep. Eigenlijk vooral voor de plaatjes. Want deelname is vrijwillig, en je hoeft niet te laten weten of je komt. Om kwart over acht lopen we richting de duinen. Op niemand wordt gewacht. En zoals elke zichzelf respecterende groep, hebben we een geuzennaam: The White Kenians.

We hebben ook rituelen. Een daarvan is dat we na het hardlopen altijd afsluiten met koffie en jagermeister. Voordat je protesteert: daar zitten 56 kruiden in. Tijdens een van onze koffieborrels ontstond het idee een gezamenlijk doel te stellen. Continue reading “[30/80] Over doelen stellen en de top bereiken (in Wales)”

[29/80] Pauzeer de waan van de dag in Costa Rica

We rollen langzamer dan stapvoets richting de rivier. Vlak voordat ik wil remmen, voel ik de voorbanden wegzakken in de modder. Te laat. In paniek schakel ik naar zijn achteruit. Ik geef gas en voel de banden van onze jeep vechten voor grip. Het tegenovergestelde gebeurt. De banden spinnen en we zakken dieper en dieper. Daar staan we dan met ons bakbeest van een 4X4. Muurvast in de klei. Ergens aan de rand van een rivier in Costa Rica op een plek waar Google Maps de weg ook niet kent.. Continue reading “[29/80] Pauzeer de waan van de dag in Costa Rica”

Update: Hoe staat het eigenlijk met die 80 experimenten?

“Het ene moment lees ik over allemaal experimenten in het buitenland, en dan hoor ik ineens 3 maanden helemaal niets. Hoe staat het eigenlijk met die 80 experimenten van je?”

Dit subtiele bericht ontving ik een week geleden. En het is niet de eerste keer dat iemand vraagt of ik nog leef.

Nu geloof ik niet dat iedereen tijdens zijn zomervakantie continu mijn blog heeft zitten verversen, maar zomaar 3 maanden radiostilte is natuurlijk ook niet netjes. Sorry.

Laten we in opmars naar het antwoord op de ‘hoe staat het eigenlijk met die 80 experimenten’ beginnen met een verhaaltje. Continue reading “Update: Hoe staat het eigenlijk met die 80 experimenten?”